Перевод: с латинского на все языки

со всех языков на латинский

To accuse falsely

  • 1 calumnior

    to accuse falsely.

    Latin-English dictionary of medieval > calumnior

  • 2 calumnior

        calumnior ātus, ārī, dep.    [calumnia], to accuse falsely, prosecute unjustly: calumniandi quaestus, of a false informer: calumniando omnia suspecta efficere, L.: iacet res isto calumniante biennium. —To depreciate, misrepresent, calumniate, slander: te: id unum calumniatus est rumor, Ta.: sed calumniabar ipse, i. e. I kept imagining accusations; Calumniari... Quod arbores loquantur, cavil, Ph.
    * * *
    calumniari, calumniatus sum V DEP
    accuse falsely; misrepresent, interpret wrongly; depreciate, find fault with

    Latin-English dictionary > calumnior

  • 3 calumnior

    călumnĭor (anciently kăl-; v. the letter K), ātus, 1, v. dep. act. [calumnia].
    I.
    Jurid. t. t.
    A. 1.
    Absol.:

    calumniari est falsa crimina intendere,

    Dig. 48, 16, 1, § 1; cf.

    ib. prooem.: ut hic quoque Apronio... ex miseris aratoribus calumniandi quaestus accederet,

    Cic. Verr. 2, 3, 15, § 38:

    cum aliquid habeat quod possit criminose ac suspitiose dicere, aperte ludificari et calumniari sciens non videatur,

    id. Rosc. Am. 20, 55:

    cum (defensor) accusatorem calumniari criminatur,

    Auct. Her. 2, 6, 9:

    nondum Romam accusator Eumenes venerat, qui calumniando omnia detorquendoque suspecta et invisa efficeret,

    Liv. 42, 42, 5:

    tabulae veterum aerari debitorum, vel praecipua calumniandi materia,

    Suet. Aug. 32:

    magna calumniantium poena,

    id. Dom. 9:

    minus objectus calumniantibus foret,

    Quint. 6, 3, 5:

    calumniatur accusator actione sacrilegii, cum privata fuerit (pecunia sublata) non sacra,

    id. 4, 2, 8:

    an petitorem calumniari, an reum infitiatorem esse,

    id. 7, 2, 50.—
    2.
    With acc.:

    si tamen alio crimine postuletur ab eodem, qui in alio crimine eum calumniatus est, puto non facile admittendum eum qui semel calumniatus est,

    Dig. 48, 2, 7, § 3:

    sed non utique qui non probat quod intendit calumniari videtur,

    ib. 48, 16, 1, § 3.—
    B.
    To practise chicanery, trickery, or subterfuge:

    jacet res in controversiis isto calumniante biennium,

    Cic. Quint. 21, 67:

    meque, etiam si diutius calumniarentur. redire jussistis,

    id. Red. in Sen. 11, 27.—
    II.
    In gen., to depreciate, misrepresent, calumniate, to blame unjustly.
    A.
    With personal object:

    nam, quod antea te calumniatus sum, indicabo malitiam meam,

    Cic. Fam. 9, 7, 1; cf.:

    nisi calumniari naturam rerum homines quam sibi prodesse mallent,

    Plin. 18, 28, 68, § 272:

    aliis tamen eum verbis calumniatur,

    Gell. 6 (7), 3, 23.—With dat. (late Lat.):

    non solum filio sed etiam patri,

    Ambros. Inc. Dom. Sacr. 8, 83.—
    2.
    Esp., with se, to depreciate one ' s self, be unduly anxious or careful:

    quibusdam tamen nullus est finis calumniandi se, et... qui etiam, cum optima sunt reperta, quaerunt aliquid, quod sit magis antiquum, remotum, inopinatum,

    Quint. 8, proocm. §

    31: neque eos... ad infelicem calumniandi se poenam alligandos puto,

    id. 10, 3, 10.—
    B.
    Absol.: sed calumniabar ipse;

    putabam, qui obviam mihi venisset, suspicaturum,

    i. e. indulged unreasonable fears, Cic. Fam. 9, 2, 3; cf. A. 2. supra.—
    C.
    With things as objects, to misrepresent, interpret injuriously, set in a false light: non calumniatur verba nec voltus;

    quicquid accidit, benigne interpretando levat,

    Sen. Ep. 81, 25:

    suspitionibus inquietantur medicisque jam sani manum porrigunt et omnem calorem corporis sui calumniantur,

    id. Tranq. 2, 1:

    festinationem alicujus,

    Quint. 2, 1, 12:

    id unum,

    Tac. H. 3, 75:

    jus civile,

    Dig. 10, 4, 19.

    Lewis & Short latin dictionary > calumnior

  • 4 kalumnior

    călumnĭor (anciently kăl-; v. the letter K), ātus, 1, v. dep. act. [calumnia].
    I.
    Jurid. t. t.
    A. 1.
    Absol.:

    calumniari est falsa crimina intendere,

    Dig. 48, 16, 1, § 1; cf.

    ib. prooem.: ut hic quoque Apronio... ex miseris aratoribus calumniandi quaestus accederet,

    Cic. Verr. 2, 3, 15, § 38:

    cum aliquid habeat quod possit criminose ac suspitiose dicere, aperte ludificari et calumniari sciens non videatur,

    id. Rosc. Am. 20, 55:

    cum (defensor) accusatorem calumniari criminatur,

    Auct. Her. 2, 6, 9:

    nondum Romam accusator Eumenes venerat, qui calumniando omnia detorquendoque suspecta et invisa efficeret,

    Liv. 42, 42, 5:

    tabulae veterum aerari debitorum, vel praecipua calumniandi materia,

    Suet. Aug. 32:

    magna calumniantium poena,

    id. Dom. 9:

    minus objectus calumniantibus foret,

    Quint. 6, 3, 5:

    calumniatur accusator actione sacrilegii, cum privata fuerit (pecunia sublata) non sacra,

    id. 4, 2, 8:

    an petitorem calumniari, an reum infitiatorem esse,

    id. 7, 2, 50.—
    2.
    With acc.:

    si tamen alio crimine postuletur ab eodem, qui in alio crimine eum calumniatus est, puto non facile admittendum eum qui semel calumniatus est,

    Dig. 48, 2, 7, § 3:

    sed non utique qui non probat quod intendit calumniari videtur,

    ib. 48, 16, 1, § 3.—
    B.
    To practise chicanery, trickery, or subterfuge:

    jacet res in controversiis isto calumniante biennium,

    Cic. Quint. 21, 67:

    meque, etiam si diutius calumniarentur. redire jussistis,

    id. Red. in Sen. 11, 27.—
    II.
    In gen., to depreciate, misrepresent, calumniate, to blame unjustly.
    A.
    With personal object:

    nam, quod antea te calumniatus sum, indicabo malitiam meam,

    Cic. Fam. 9, 7, 1; cf.:

    nisi calumniari naturam rerum homines quam sibi prodesse mallent,

    Plin. 18, 28, 68, § 272:

    aliis tamen eum verbis calumniatur,

    Gell. 6 (7), 3, 23.—With dat. (late Lat.):

    non solum filio sed etiam patri,

    Ambros. Inc. Dom. Sacr. 8, 83.—
    2.
    Esp., with se, to depreciate one ' s self, be unduly anxious or careful:

    quibusdam tamen nullus est finis calumniandi se, et... qui etiam, cum optima sunt reperta, quaerunt aliquid, quod sit magis antiquum, remotum, inopinatum,

    Quint. 8, proocm. §

    31: neque eos... ad infelicem calumniandi se poenam alligandos puto,

    id. 10, 3, 10.—
    B.
    Absol.: sed calumniabar ipse;

    putabam, qui obviam mihi venisset, suspicaturum,

    i. e. indulged unreasonable fears, Cic. Fam. 9, 2, 3; cf. A. 2. supra.—
    C.
    With things as objects, to misrepresent, interpret injuriously, set in a false light: non calumniatur verba nec voltus;

    quicquid accidit, benigne interpretando levat,

    Sen. Ep. 81, 25:

    suspitionibus inquietantur medicisque jam sani manum porrigunt et omnem calorem corporis sui calumniantur,

    id. Tranq. 2, 1:

    festinationem alicujus,

    Quint. 2, 1, 12:

    id unum,

    Tac. H. 3, 75:

    jus civile,

    Dig. 10, 4, 19.

    Lewis & Short latin dictionary > kalumnior

  • 5 insimulo

    in-sĭmŭlo, āvi, ātum, 1, v. a., to make a plausible charge (true or false) against a person before a tribunal; to make suspected, charge, accuse, blame, esp. falsely; to invent a charge or bear false witness against (syn.: accuso, incuso, arguo).
    1.
    With acc. of person:

    si non facit tu male facis, quae insontem insimules,

    Plaut. Men. 5, 2, 55:

    hic tu me etiam insimulas,

    Cic. Fam. 7, 13, 1:

    non possum quemquam insimulare falso,

    id. Verr. 2, 5, 41, § 107:

    hic tu me etiam insimulas,

    id. Fam. 7, 13, 1:

    (hunc) velut insidiis ejus petitus sceleste insimulare coepit,

    Vell. 2, 60, 3:

    criminibus falsis insimulasse virum,

    Ov. H. 6, 21.—
    2.
    With acc. of person and gen. of the charge:

    Amphitruo uxorem insimulat probri,

    Plaut. Am. 1, 2, 15:

    se peccati, quod, etc.,

    Cic. Tusc. 3, 27, 64:

    Verrem avaritiae,

    id. Verr. 2, 1, 49, § 128:

    Vercingetorix proditionis insimulatus,

    Caes. B. G. 7, 20:

    proditionis insimulari,

    Liv. 44, 16:

    erum insimulabis avaritiae,

    Ter. Phorm. 2, 3, 12:

    repetundarum insimulari,

    Quint. 4, 2, 15 Halm.—
    3.
    With acc. and inf.:

    queruntur, quod eos insimulemus omnia incerta dicere,

    Cic. Ac. 2, 10, 32:

    insimulant hominem fraudandi causa discessisse,

    id. Verr. 2, 2, 24, § 59:

    et quod illum durum insimulat, id non est,

    Ter. Heaut. 1, 2, 30; cf. in pass., with nom. and inf.:

    rumore tenus insimulatus fovisse partes hostiles,

    Amm. 14, 5, 3:

    Alcibiades absens insimulatur Athenis mysteria Cereris enuntiavisse,

    Just. 5, 1, 1.—
    4.
    With two acc.: mirum'st [p. 966] sic (eum) me insimulare falso facinus tam malum, Flaut. Am. 2, 2, 229:

    quod illum insimulat durum, id non est,

    Ter. Heaut. 1, 2, 30.—
    5.
    With acc. of the charge alone:

    non istuc quod tu insimulas,

    Plaut. Aul. 2, 4, 9 (Bothe and Wagner, quo):

    istuc facinus, quod tu insimulas,

    id. Am. 2, 2, 188 Fleck.:

    id quod ego injuratus insimulo,

    Cic. Verr. 2, 5, 41, § 107; 2, 5, 59, § 153:

    aperta,

    id. Clu. 64, 180; cf.:

    neque aliud quam patientia aut pudor, quod legato pepercisset, insimulari posset,

    Liv. 29, 20, 4. —
    6.
    With abl. of manner:

    fateri facinus insimulati falso crimine senatus,

    Liv. 6, 16, 1; Ov. H. 6, 21 (supra).

    Lewis & Short latin dictionary > insimulo

См. также в других словарях:

  • accuse falsely — index defame, frame (charge falsely), libel Burton s Legal Thesaurus. William C. Burton. 2006 …   Law dictionary

  • accuse falsely — charge falsely with a crime, falsely place blame on, criminate falsely …   English contemporary dictionary

  • accuse unfairly — index frame (charge falsely) Burton s Legal Thesaurus. William C. Burton. 2006 …   Law dictionary

  • accuse unjustly — index frame (charge falsely) Burton s Legal Thesaurus. William C. Burton. 2006 …   Law dictionary

  • accuse — verb ADVERB ▪ falsely, unjustly, wrongfully, wrongly ▪ angrily ▪ openly, publicly ▪ They openly accused …   Collocations dictionary

  • falsely — adv. Falsely is used with these adjectives: ↑cheerful, ↑inflated, ↑modest, ↑negative Falsely is used with these verbs: ↑accuse, ↑attribute, ↑believe, ↑claim, ↑identify, ↑implicate, ↑ …   Collocations dictionary

  • J'accuse (letter) — J accuse ( I accuse ) was an open letter published on January 13 1898 in the newspaper L Aurore by the influential writer Émile Zola.The letter was addressed to President of France Félix Faure, and accused the government of anti Semitism and the… …   Wikipedia

  • frame — vt framed, fram·ing 1: to formulate the contents of and draw up (as a document) in the two hundred years since our Constitution was framed W. J. Brennan, Jr. 2: to contrive the evidence against (as an innocent person) so that a verdict of guilty… …   Law dictionary

  • Calumniate — Ca*lum ni*ate, v. i. [imp. & p. p. {Calumniated}; p. pr. & vb. n. {calumniating}.] [L. calumniatus, p. p. of calumniari. See {Calumny}, and cf. {Challenge}, v. t.] To accuse falsely and maliciously of a crime or offense, or of something… …   The Collaborative International Dictionary of English

  • Calumniated — Calumniate Ca*lum ni*ate, v. i. [imp. & p. p. {Calumniated}; p. pr. & vb. n. {calumniating}.] [L. calumniatus, p. p. of calumniari. See {Calumny}, and cf. {Challenge}, v. t.] To accuse falsely and maliciously of a crime or offense, or of… …   The Collaborative International Dictionary of English

  • calumniating — Calumniate Ca*lum ni*ate, v. i. [imp. & p. p. {Calumniated}; p. pr. & vb. n. {calumniating}.] [L. calumniatus, p. p. of calumniari. See {Calumny}, and cf. {Challenge}, v. t.] To accuse falsely and maliciously of a crime or offense, or of… …   The Collaborative International Dictionary of English

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»